Posługując się informacją zawartą w tabeli, dobierz produkty uboczne do produkcji, w trakcie których powstają. <br><br> <table><tr><th colspan="2">Produkt uboczny</th><th colspan="2">Produkcja</th></tr><tr><td>1</td><td>serwatka</td><td>a</td><td>sera</td></tr><tr><td>2</td><td>makuchy</td><td>b</td><td>cukru</td></tr><tr><td>3</td><td>wytłoki</td><td>c</td><td>oleju</td></tr></table>

Prawidłowe przyporządkowanie to: 1a, 2c, 3b, czyli serwatka powstaje przy produkcji sera, makuchy przy produkcji oleju, a wytłoki przy produkcji cukru. Tak to wygląda w realnych procesach technologicznych. Serwatka jest klasycznym produktem ubocznym w serowarstwie: podczas koagulacji białek mleka (kazeiny) oddziela się skrzep serowy, a faza płynna, bogata w laktozę, białka serwatkowe, sole mineralne, to właśnie serwatka. W dobrze zorganizowanych zakładach mleczarskich serwatka nie jest traktowana jak odpad, tylko jak wartościowy surowiec do produkcji napojów serwatkowych, proszków serwatkowych, białek WPC/WPI czy pasz. Z punktu widzenia dobrych praktyk produkcyjnych opłaca się maksymalnie ją zagospodarować, bo ma wysoką wartość odżywczą. Makuchy z kolei powstają w przemyśle tłuszczowym, przy tłoczeniu nasion oleistych, np. rzepaku czy słonecznika. Po oddzieleniu frakcji olejowej zostaje sprasowana masa bogata w białko i włókno – to właśnie makuch. W technologii pasz traktuje się go jako ważny komponent białkowy w żywieniu zwierząt gospodarskich. Wytłoki natomiast kojarzą się wielu osobom tylko z sokami owocowymi, ale w przemyśle cukrowniczym mamy bardzo podobne zjawisko: po dyfuzji cukru z rozdrobnionych buraków zostaje część stała, czyli wytłoki buraczane. One są standardowo kierowane na paszę lub kiszonkę. Moim zdaniem warto zapamiętać to skojarzenie: ser–serwatka, olej–makuch, cukier–wytłoki, bo dokładnie tak opisują to zarówno podręczniki technologii żywności, jak i normy branżowe dotyczące zagospodarowania produktów ubocznych w przemyśle spożywczym.