Surowiec wykorzystywany najczęściej do produkcji hydrolizatów skrobiowych to

Prawidłowo – w przemyśle spożywczym najczęściej wykorzystuje się ziemniaki jako surowiec do produkcji hydrolizatów skrobiowych. Wynika to z kilku praktycznych powodów. Skrobia ziemniaczana ma bardzo wysoką czystość, korzystny skład frakcji amylozy i amylopektyny oraz dobrą podatność na hydrolizę enzymatyczną i kwasową. Z punktu widzenia technologa to ułatwia kontrolę procesu i uzyskanie powtarzalnych parametrów produktu: odpowiedniej dekstrynizacji, lepkości, barwy i profilu cukrów redukujących. W zakładach stosuje się zazwyczaj skrobię ziemniaczaną suszoną lub zagęszczoną, która jest standaryzowana pod kątem zawartości suchej masy i zanieczyszczeń. Dzięki temu proces hydrolizy – czy to przy użyciu α-amylazy, glukoamylazy, czy w procesach dwustopniowych – można prowadzić stabilnie, zgodnie z dobrą praktyką produkcyjną GMP. W Polsce i w Europie ziemniak jest też surowcem łatwo dostępnym, relatywnie tanim i dobrze rozpoznanym technologicznie, co przekłada się na niższe koszty i mniejsze ryzyko produkcyjne. Z hydrolizatów skrobi ziemniaczanej otrzymuje się m.in. syropy glukozowe, maltodekstryny, dekstryny piekarskie, które wykorzystuje się w cukiernictwie, napojach, mięsnictwie (np. jako nośniki, substancje wiążące wodę) i w produkcji żywności specjalnego przeznaczenia. Moim zdaniem warto też pamiętać, że skrobia ziemniaczana daje na ogół jaśniejsze, mniej zanieczyszczone barwnikowo hydrolizaty niż np. skrobia zbożowa, co jest ważne przy produktach o wysokich wymaganiach jakościowych, zgodnych z normami branżowymi i wymaganiami odbiorców sieciowych.