Informacja <i>wolne od GMO</i> znajdująca się w opisie produktu spożywczego oznacza, że

Oznaczenie „wolne od GMO” odnosi się wyłącznie do pochodzenia surowców, a konkretnie do tego, że nie zostały one uzyskane z organizmów modyfikowanych genetycznie. Chodzi tu głównie o rośliny, takie jak soja, kukurydza, rzepak czy bawełna, które na świecie bardzo często występują w odmianach GMO. Jeżeli producent umieszcza na etykiecie zapis „wolne od GMO”, deklaruje, że w łańcuchu surowcowym zastosowano wyłącznie odmiany niemodyfikowane genetycznie, zgodne z przepisami prawa żywnościowego. W praktyce oznacza to konieczność prowadzenia dokumentacji pochodzenia surowców, kontroli dostawców, czasem także badań laboratoryjnych (np. metodą PCR) w celu potwierdzenia braku materiału GMO powyżej określonego progu. Z mojego doświadczenia w technologiach żywności, takie oznaczenie jest często elementem strategii marketingowej, ale jednocześnie wiąże się z realnymi wymaganiami systemów jakości, np. HACCP, ISO 22000 czy dobrych praktyk produkcyjnych (GMP). Trzeba pamiętać, że „wolne od GMO” nie ma żadnego automatycznego związku z innymi cechami produktu: nie mówi nic o alergenach, konserwantach, poziomie zanieczyszczeń chemicznych czy mikrobiologicznych. Możemy mieć produkt „wolny od GMO”, który zawiera alergeny (np. mleko, gluten) albo konserwanty – i to będzie całkowicie zgodne z prawem. Dobra praktyka, jako technik technologii żywności, to zawsze czytać etykietę całościowo: osobno sprawdzać informacje o GMO, osobno listę składników, alergeny, dodatki do żywności (E-dodatki) oraz warunki przechowywania. W zakładzie produkcyjnym takie deklaracje wymagają też odpowiedniej segregacji surowców, oznakowania magazynów i kontroli krzyżowego zanieczyszczenia, żeby nie pomylić partii z i bez GMO.