Który wskaźnik chemiczny jest stosowany przy oznaczaniu zawartości soli metodą Mohra w produktach żywnościowych?

Prawidłowo wskazany wskaźnik to chromian (VI) potasu, bo właśnie na nim opiera się klasyczna metoda Mohra oznaczania chlorków, czyli w praktyce zawartości soli kuchennej (NaCl) w produktach spożywczych. W tej metodzie miareczkuje się roztwór chlorków azotanem (V) srebra. Najpierw strącają się białe osady chlorku srebra, a dopiero po zużyciu prawie wszystkich jonów chlorkowych zaczyna powstawać ceglastoczerwony osad chromianu srebra. I ten moment pojawienia się trwałego zabarwienia jest właśnie punktem końcowym miareczkowania. Chromian (VI) potasu pełni więc rolę wskaźnika adsorpcyjnego, bardzo charakterystycznego dla metody Mohra. W laboratoriach kontroli jakości żywności, zgodnie z normami i wytycznymi (np. PN-EN, dawniej PN-ISO dla oznaczania chlorków), dokładnie ta zasada jest stosowana przy badaniu zawartości soli w pieczywie, serach, wędlinach czy konserwach. Oczywiście trzeba zachować odpowiednie warunki: odczyn roztworu powinien być bliski obojętnemu, bo przy zbyt kwaśnym pH chromiany przechodzą w dichromiany, a przy zbyt zasadowym może strącać się wodorotlenek srebra. Z mojego doświadczenia dobrze jest pamiętać też o kolejności – najpierw dodajemy określoną ilość wskaźnika chromianowego, dopiero potem miareczkujemy azotanem srebra, mieszając spokojnie próbkę, żeby osad był równomiernie rozłożony. W praktyce przemysłu spożywczego ta metoda jest nadal popularna, bo jest stosunkowo szybka, tania i wystarczająco dokładna do rutynowej kontroli partii produkcyjnych. Moim zdaniem warto ją dobrze opanować, bo pojawia się zarówno na egzaminach, jak i w realnej pracy w laboratorium zakładowym.