Wskaźnikiem do oznaczania twardości wody metodą wersenianową jest

Prawidłowym wskaźnikiem w metodzie wersenianowej oznaczania twardości wody jest czerń eriochromowa T (Eriochrome Black T). To barwnik kompleksometryczny, który tworzy z jonami wapnia i magnezu trwałe, zabarwione kompleksy. W praktyce wygląda to tak, że do próbki wody dodaje się bufor amonowy, ustawiający pH najczęściej w okolicach 10, oraz kilka kropli roztworu czerni eriochromowej. W obecności jonów Ca2+ i Mg2+ roztwór przyjmuje barwę winno-czerwoną. Podczas miareczkowania roztworem EDTA (wersenianem disodowym) EDTA „wychwytuje” jony Ca2+ i Mg2+, tworząc z nimi mocniejsze kompleksy niż wskaźnik. Gdy wszystkie jony twardości zostaną związane przez EDTA, wskaźnik przechodzi w formę wolną, która ma barwę niebieską. Ta wyraźna zmiana barwy z czerwonej na niebieską jest punktem końcowym miareczkowania. Metoda wersenianowa z użyciem czerni eriochromowej jest standardem w analizie twardości wody w laboratoriach wodociągowych, zakładach spożywczych, browarach czy mleczarniach. W przemyśle spożywczym kontrola twardości wody jest ważna np. przy przygotowaniu wody technologicznej, w myciu instalacji CIP, w produkcji napojów czy piwa, bo nadmierna twardość może wpływać na smak, osady kamienia i stabilność procesów. Moim zdaniem dobrze jest zapamiętać połączenie: twardość ogólna + EDTA + pH około 10 + czerń eriochromowa = klasyczna kompleksometria. Inne wskaźniki są używane w zupełnie innych typach oznaczeń i nie dadzą tak wyraźnej, kontrolowanej zmiany barwy w tym konkretnym układzie.