Do dodatków żywnościowych, pełniących funkcję słodzącą, zalicza się

Prawidłowo wskazane dodatki słodzące to aspartam i ksylitol, ponieważ obie te substancje są klasyfikowane jako substancje słodzące w przepisach dotyczących dodatków do żywności (rozporządzenia UE, np. 1333/2008). Aspartam to intensywny słodzik niskokaloryczny, około 150–200 razy słodszy od sacharozy. Stosuje się go m.in. w napojach typu light, deserach instant, gumach do żucia bez cukru, jogurtach smakowych, produktach dla diabetyków. Dzięki tak dużej słodkości można użyć bardzo małej ilości aspartamu, co znacząco obniża wartość energetyczną produktu. Ksylitol z kolei to tzw. poliol (alkohol cukrowy). Ma słodkość zbliżoną do cukru, ale niższy indeks glikemiczny i nie jest fermentowany przez bakterie próchnicotwórcze, dlatego często pojawia się w gumach do żucia, pastach do zębów i słodyczach funkcjonalnych. Z mojego doświadczenia w zakładach spożywczych wybór konkretnego słodzika zależy od technologii produktu: aspartam nie nadaje się do długotrwałego podgrzewania, bo traci słodki smak, natomiast ksylitol jest bardziej stabilny termicznie, ale w dużych dawkach może działać przeczyszczająco, co trzeba uwzględnić przy projektowaniu receptury. W dobrych praktykach produkcyjnych zawsze sprawdza się dopuszczalne dawki (ADI), kompatybilność ze środowiskiem produktu (pH, temperatura, obecność innych dodatków) oraz wymagania rynku, np. „bez cukru”, „dla diabetyków”, „obniżona kaloryczność”. Warto też pamiętać, że zarówno aspartam, jak i ksylitol muszą być prawidłowo oznaczone na etykiecie, z podaniem ich nazw lub symboli E (aspartam – E951, ksylitol – E967) oraz odpowiednich ostrzeżeń, jeśli wymagają tego przepisy.