W tabeli przedstawiono dane o wydajności poubojowej tuszek drobiowych. Z analizy danych zawartych w tabeli wynika, że największą wydajność poubojową tuszek drobiowych uzyskuje się w przypadku <br><br> <table><tr><td>kurczęta</td><td>70-71%</td></tr><tr><td>indyki</td><td>74-76%</td></tr><tr><td>kaczki</td><td>65-67%</td></tr><tr><td>gęsi</td><td>60-66%</td></tr></table>

Prawidłowo wskazano indyki, ponieważ z tabeli jasno wynika, że to właśnie tuszki indycze mają najwyższą wydajność poubojową – na poziomie 74–76%. W praktyce oznacza to, że z 1 kg żywej masy indyka uzyskujemy największy udział tuszki w stosunku do pozostałych gatunków drobiu. Dla technologa żywności czy osoby planującej produkcję mięsną to bardzo konkretna informacja: przy tym samym nakładzie paszy, miejsca w kurniku i obsługi, z indyków otrzymujemy relatywnie więcej surowca rzeźnego nadającego się do dalszego przetwarzania. Wydajność poubojowa jest jednym z kluczowych parametrów ekonomicznych w drobiarstwie – wpływa na koszt jednostkowy wyrobów, planowanie uboju, a także kalkulację opłacalności produkcji różnych gatunków. W nowoczesnych zakładach drobiarskich dane o wydajności są wykorzystywane do planowania linii technologicznych, doboru maszyn (np. linii rozbioru i trybowania) oraz ustalania norm zużycia surowca na określone wyroby, np. wędliny drobiowe, elementy mrożone, produkty formowane. Moim zdaniem warto też zapamiętać, że wysoka wydajność indyków idzie w parze z dużym udziałem mięsa wartościowego technologicznie – szczególnie mięsa z piersi i z ud, które ma dobre właściwości przetwórcze (barwa, związanie, wydajność cieplna). W praktyce produkcyjnej często porównuje się właśnie te przedziały procentowe, tak jak w tabeli, i na ich podstawie dobiera się gatunek do określonego profilu zakładu – np. zakład nastawiony na maksymalizację ilości mięsa chętniej pracuje na indykach niż na gęsi czy kaczce. Dobre praktyki branżowe mówią, żeby zawsze opierać decyzje produkcyjne na twardych danych liczbowych, takich jak wydajność poubojowa, a nie na ogólnych wyobrażeniach o „mięsności” danego ptaka.