Podopieczny był solistą i pierwszym skrzypkiem w zespole muzyki klasycznej. W wyniku wypadku samochodowego amputowano mu prawą rękę. Aktywną formą organizacji czasu wolnego, mającą na celu podtrzymanie kontaktów społecznych i umiejętności zawodowych podopiecznego, jest

Udział podopiecznego w zajęciach chóru to naprawdę świetny pomysł, bo pozwala on nie tylko utrzymać kontakt z muzyką, ale też aktywnie podtrzymywać więzi społeczne i rozwijać umiejętności. Bardzo często po amputacji kończyny ważne jest, by osoba nie czuła się wykluczona z dotychczasowego środowiska – a wspólne śpiewanie w chórze buduje poczucie przynależności i daje autentyczną satysfakcję. Z mojego doświadczenia wynika, że angażowanie się w takie aktywności grupowe sprzyja nie tylko rozwojowi pasji, ale też poprawia samopoczucie i ułatwia przełamywanie barier po urazach. W praktyce terapeutycznej stawia się dziś na aktywne uczestnictwo, a nie tylko bierne odbieranie bodźców. Wchodzi tu też w rachubę rehabilitacja społeczna – bo wspólny śpiew, przygotowania do występów, praca nad utworami rozwijają zdolności interpersonalne i pomagają odnaleźć się na nowo w roli muzyka, mimo ograniczeń fizycznych. Standardy nowoczesnej rehabilitacji i aktywizacji osób z niepełnosprawnościami zalecają takie formy integracji, które pozwalają zachować dotychczasową tożsamość zawodową. Często właśnie w chórze można nadal przeżywać radość muzykowania i dzielić się swoim doświadczeniem z innymi. Moim zdaniem to jedna z najbardziej sensownych i praktycznych dróg, by nie zaprzepaścić potencjału podopiecznego.