67-letniemu podopiecznemu, emerytowanemu nauczycielowi historii, który czuje się samotny, opiekun powinien zaproponować udział w zajęciach

Wybór uniwersytetu trzeciego wieku jako propozycji dla 67-letniego emerytowanego nauczyciela historii to bardzo trafne rozwiązanie, bo ten typ aktywności jest wręcz stworzony z myślą o osobach starszych, chcących pozostać aktywnymi umysłowo oraz społecznie. Uniwersytety trzeciego wieku (UTW) funkcjonują w Polsce jako placówki edukacyjne, ale ich rola zdecydowanie wykracza poza naukę – chodzi też o integrację, budowanie relacji i podtrzymywanie pasji. Z doświadczenia wiem, że seniorzy, szczególnie po zawodach związanych z nauczaniem, bardzo cenią sobie możliwość wymiany poglądów, udziału w wykładach, kursach językowych czy nawet zajęciach artystycznych. To tutaj można spotkać ludzi o podobnych zainteresowaniach, a tematyka zajęć często jest dostosowana do potrzeb i preferencji starszych dorosłych, co bardzo pomaga przezwyciężyć samotność. W praktyce, opiekunowie w standardzie pracy socjalnej powinni proponować UTW jako formę aktywizacji psychicznej i społecznej, bo takie rozwiązanie wpisuje się w zalecenia WHO dotyczące zdrowego starzenia i przeciwdziałania izolacji. Moim zdaniem, to nie tylko nauka – to też szansa na bycie w środowisku, gdzie można poczuć się docenionym, wykorzystać swoje doświadczenie, a nawet włączyć się w prowadzenie zajęć. Właśnie o to chodzi w dobrej opiece nad seniorem.