Podzespół oznaczany literą d, przedstawiony na rysunku to

Poprawnie wskazana obudowa przekładni głównej to kluczowy element układu napędowego wózka. Na zdjęciu podzespołem oznaczonym literą d jest właśnie korpus przekładni, zamocowany bezpośrednio przy zestawie kołowym. W praktyce przekładnia główna przenosi moment obrotowy z silnika trakcyjnego (oznaczonego literą b) na oś zestawu kołowego (a), najczęściej przez przekładnię zębatą, zwykle o przełożeniu dobranym do prędkości maksymalnej pojazdu i wymaganej siły pociągowej. Obudowa przekładni pełni kilka ważnych funkcji naraz: mechanicznie utrzymuje w prawidłowym położeniu koła zębate, łożyska i wały, zapewnia odpowiednią sztywność układu, a jednocześnie jest szczelną „wanną” dla oleju smarującego. To właśnie w tej obudowie znajduje się olej przekładniowy, którego stan i jakość trzeba regularnie kontrolować podczas przeglądów okresowych – z mojego doświadczenia często właśnie wycieki z obudowy są jednym z pierwszych sygnałów problemów. Dobrą praktyką jest też obserwacja temperatury przekładni podczas jazd próbnych, bo przegrzewanie może świadczyć o złym smarowaniu albo niewłaściwej pracy łożysk. W nowoczesnych pojazdach stosuje się obudowy o zoptymalizowanej masie, odlewane z żeliwa lub stopów aluminium, projektowane zgodnie z normami branżowymi i wytycznymi producentów (np. pod kątem wytrzymałości zmęczeniowej i szczelności IP). Warto zapamiętać, że silnik trakcyjny jest zwykle mocowany elastycznie do ramy wózka, a przekładnia – poprzez swoją obudowę – pośredniczy w przenoszeniu napędu na oś zestawu kołowego i musi wytrzymać zarówno obciążenia dynamiczne, jak i udary występujące w eksploatacji kolejowej.