Który z pantografów oznaczonych na ilustracji, należy podnieść do góry jadąc w trakcji podwójnej z inną lokomotywą, podczas jazdy lokomotywy wieloczłonowej kabiną B do przodu?

Prawidłowo wskazany został pantograf 1 i 3. W lokomotywie wieloczłonowej ET41, jadącej kabiną B do przodu i w trakcji podwójnej z inną lokomotywą, stosuje się zasadę używania pantografów skrajnych względem całego zestawu pojazdów, ale jednocześnie jak najbardziej oddalonych od czoła prowadzącego pojazdu. Na ilustracji człon A ma pantografy oznaczone jako 1 i 2, a człon B – 3 i 4. Podczas jazdy kabiną B do przodu, czołem pociągu jest strona członu B, więc jako robocze przyjmuje się pantografy bliższe środka całego zestawu ET41, czyli właśnie 1 i 3. Dzięki temu zachowuje się właściwe odstępy między ślizgaczami pantografów, co ogranicza ryzyko uszkodzenia sieci trakcyjnej, zmniejsza drgania przewodu jezdnego i zapewnia stabilniejsze pobieranie prądu. W praktyce maszynista musi zawsze brać pod uwagę nie tylko to, którym końcem lokomotywa jedzie do przodu, ale też czy jedzie sama, w trakcji wielokrotnej, czy w składzie wieloczłonowym. Dla ET41 standardem eksploatacyjnym jest korzystanie z pantografów wewnętrznych w stosunku do całego zestawu (czyli tych bliżej środka pojazdu), chyba że przepisy szczegółowe przewoźnika lub instrukcje zakładowe stanowią inaczej, np. przy oblodzeniu, uszkodzeniu sieci lub pracy manewrowej. Moim zdaniem to pytanie dobrze pokazuje, że sama znajomość numeru pantografu nie wystarczy – trzeba jeszcze rozumieć, jak zmienia się położenie „przodu” i „tyłu” lokomotywy przy różnych konfiguracjach jazdy. W codziennej służbie maszynista, zanim podniesie pantograf, powinien w głowie przeanalizować: który człon prowadzi, gdzie jest drugi pojazd w trakcji podwójnej i jakie są zalecenia instrukcji eksploatacyjnych przewoźnika.