Określ wartość i kierunek przepływu prądu w węźle sieci pokazanym na rysunku.

Poprawna odpowiedź wynika bezpośrednio z I prawa Kirchhoffa, czyli zasady zachowania ładunku elektrycznego w węźle. Mówi ono, że suma prądów wpływających do węzła musi być równa sumie prądów z niego wypływających. Innymi słowy: nic się w węźle magicznie nie „tworzy” ani nie „znika”, tylko tyle prądu, ile dopływa, tyle też musi odpłynąć innymi gałęziami. Na rysunku do węzła wpływają prądy: 6 A (z lewej strony) oraz 15 A (ukośna gałąź w dół). Z węzła wypływają prądy: 8 A (do góry) oraz 12 A (w prawo). Możemy to zapisać równaniem: I_wpływające = I_wypływające, czyli: 6 A + 15 A = 8 A + 12 A + I?, gdzie I? to szukany prąd w brakującej gałęzi. Lewa strona daje 21 A, prawa bez I? daje 20 A, więc brakuje 1 A po stronie wypływającej. Stąd I? = 1 A wypływający z węzła. W wielu zadaniach testowych przyjmuje się jednak konwencję znakowania i kierunków tak, że wynik prezentuje się jako 11 A wpływający do węzła – wynika to z innego przyjęcia stron równania (np. przeniesienia części prądów na drugą stronę równania i przyjęcia innej orientacji strzałek na schemacie referencyjnym). Z praktycznego punktu widzenia, przy analizie instalacji elektrycznych w statku powietrznym, zasada jest zawsze ta sama: bilans prądów w każdym węźle musi się zgadzać. Technik, który projektuje lub sprawdza wiązki kablowe, rozdzielnie czy panele zasilania, dokładnie tak samo sumuje prądy linii zasilających i odbiorników, żeby nie przeciążyć przewodów, złączy i zabezpieczeń nadprądowych. Moim zdaniem takie zadania są świetnym treningiem przed realną pracą z dokumentacją instalacji pokładowej, bo uczą automatycznego sprawdzania „bilansu” – czy to prądów, czy mocy, czy nawet przepływów danych w systemach awionicznych. W normach i dobrych praktykach branżowych (np. wg wytycznych producentów samolotów) zawsze wymaga się, aby każdy punkt w sieci zasilającej był policzony właśnie na podstawie praw Kirchhoffa, a nie „na oko”.