Na rysunku przedstawiono charakterystykę amplitudowo-częstotliwościową filtru elektrycznego

Na przedstawionej charakterystyce widać wyraźnie, że sygnały o niskich i wysokich częstotliwościach są przepuszczane z dużą amplitudą, natomiast w pewnym wąskim zakresie częstotliwości pomiędzy f0 i f1 następuje silny spadek wzmocnienia. To jest dokładnie definicja filtru pasmowo‑zaporowego (notch, band‑stop): tłumi on wybrane pasmo częstotliwości, a resztę zakresu pozostawia praktycznie nienaruszoną. Gdyby to był filtr pasmowo‑przepustowy, wysoka amplituda byłaby tylko w środku, a skraje charakterystyki (niskie i wysokie częstotliwości) byłyby wytłumione. Tutaj mamy sytuację odwrotną, stąd nazwa pasmowo‑zaporowy. W praktyce takie filtry są bardzo ważne w systemach awionicznych i instalacjach pokładowych. Stosuje się je np. do eliminacji wąskopasmowych zakłóceń o określonej częstotliwości, jak przydźwięk sieci 400 Hz w instalacjach samolotowych, zakłócenia od przetwornic, generatorów, czy konkretnych nośnych radiowych nakładających się na użyteczny sygnał. W torach audio i komunikacyjnych filtr pasmowo‑zaporowy może wyciąć gwizd jednego, konkretnego tonu, zostawiając zrozumiałość mowy. W torach pomiarowych pozwala odfiltrować harmoniczną, która „psuje” wskazania przyrządu. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą logikę: jeśli na wykresie amplituda jest niska tylko w środku i wysoka po bokach – to jest filtr pasmowo‑zaporowy. Jeśli byłoby odwrotnie, czyli tylko środek wysoki, a boki niskie – wtedy mówimy o filtrze pasmowo‑przepustowym. Z kolei filtry dolno‑ i górnoprzepustowe mają tylko jedno zbocze i nie tworzą takiego „dołka” w charakterystyce. W dobrze zaprojektowanych układach elektronicznych dobiera się częstotliwości f0 i f1 tak, żeby tłumione pasmo pokrywało się precyzyjnie z częstotliwością zakłócenia, a pozostałe sygnały były jak najmniej zniekształcone. To jest jedna z podstawowych dobrych praktyk w projektowaniu torów sygnałowych w elektronice lotniczej.