Który odcinek charakterystyki diody półprzewodnikowej <i>iₚₙ = f (uₚₙ)</i> stanowi zakres przebicia lawinowego złącza p-n?

Zakres od A do B na charakterystyce i_pn = f(u_pn) to właśnie obszar przebicia lawinowego złącza p–n. Widzisz tam silnie zaporowe spolaryzowanie diody (napięcie u_pn ujemne, duża wartość bezwzględna), a mimo tego prąd gwałtownie rośnie. To nie jest już zwykły prąd wsteczny, tylko efekt lawinowy: nośniki mniejszościowe przyspieszone przez silne pole elektryczne w obszarze złącza zderzają się z atomami sieci krystalicznej i wybijają kolejne nośniki. Powstaje kaskada jonizacji – coś jak „śnieżna kula”, stąd nazwa przebicie lawinowe. W praktyce, jeśli dioda nie jest do tego przystosowana (jak dioda Zenera/TVS), taki stan jest niebezpieczny, bo moc strat P = U·I szybko rośnie, co prowadzi do przegrzania i uszkodzenia złącza. Dlatego w układach lotniczych, zgodnie z dobrymi praktykami projektowymi, zawsze pilnuje się, żeby napięcia wsteczne zwykłych diod prostowniczych i sygnałowych były dużo poniżej katalogowego napięcia przebicia. Natomiast w specjalnych elementach, jak diody Zenera czy diody zabezpieczające ESD/TVS, ten efekt jest świadomie wykorzystywany jako stabilizacja napięcia lub ochrona przed przepięciami. Wtedy zakres A–B jest normalnym obszarem pracy – dioda pracuje w przebiciu, ale w sposób kontrolowany, przy zachowaniu dopuszczalnej mocy strat i odpowiedniego chłodzenia. Z mojego doświadczenia warto zawsze patrzeć w datasheet na parametry VR, IZ, Ptot i charakterystyki I–U właśnie w tym rejonie, bo od tego zależy niezawodność całego układu elektronicznego, szczególnie w awionice, gdzie standardy niezawodności są bardzo wyśrubowane.