Na wykresie przedstawiono charakterystykę prądowo-napięciową

Na wykresie widzisz typową charakterystykę prądowo‑napięciową diody Zenera, czyli diody pracującej głównie w kierunku zaporowym. Dla napięć dodatnich (polaryzacja w kierunku przewodzenia) zachowuje się ona prawie jak zwykła dioda krzemowa: do około 0,6–0,7 V prąd jest bardzo mały, potem gwałtownie rośnie. Kluczowy jest jednak fragment w kierunku zaporowym – przy napięciu ujemnym początkowo płynie tylko znikomy prąd wsteczny, aż do osiągnięcia napięcia Zenera (lub przebicia lawinowego). Wtedy następuje załamanie charakterystyki: niewielka zmiana napięcia powoduje duży wzrost prądu, a napięcie na diodzie utrzymuje się w dość wąskim przedziale. To właśnie ten poziomy „odcinek” po stronie ujemnych napięć jest charakterystyczny dla diody Zenera. W praktyce wykorzystuje się to do stabilizacji napięcia w zasilaczach, układach referencyjnych, zabezpieczeniach przed przepięciami, także w instalacjach lotniczych niskonapięciowych – np. do ochrony wejść modułów awioniki czy ograniczania przepięć na liniach pomiarowych. Dioda Zenera włączona równolegle do odbiornika, z odpowiednim rezystorem szeregowym, utrzymuje prawie stałe napięcie mimo zmian napięcia zasilania lub obciążenia. W dobrych praktykach projektowania przyjmuje się odpowiedni zapas mocy diody (P=Uz·Iz), stosuje się rezystory ograniczające prąd oraz sprawdza charakterystyki katalogowe dla temperatury, bo napięcie Zenera zależy od T. Moim zdaniem warto też pamiętać, że małosygnałowe diody Zenera stosuje się często jako precyzyjne źródła napięcia odniesienia w układach pomiarowych i sterownikach, również w systemach pokładowych statków powietrznych.