Ilustracja przedstawia czynność prowadzącą do wykonania

Na ilustracji widać typowe układanie wiązek faszyny w dwóch kierunkach, na podłożu już zabezpieczonym (tu dodatkowo geowłókniną lub matą), co jest charakterystyczne właśnie dla materaca faszynowego. Materac faszynowy to płaska, rozłożysta konstrukcja z faszyny, wiązana w kratę albo w pasy, której zadaniem jest umocnienie dna lub skarp cieku, strefy przybrzeżnej, nasypu wału itp. Z mojego doświadczenia w robotach regulacyjnych – jeśli faszyna tworzy szeroką, poziomą „kołdrę” na podłożu, a nie pojedyncze walce czy rządki, to prawie zawsze mówimy o materacu. W dobrych praktykach hydrotechnicznych materace faszynowe stosuje się tam, gdzie potrzebna jest równomierna ochrona przed erozją: na zakolach rzek, w rejonie wlotów i wylotów przepustów, na stopniach i progach wodnych, a także na skarpach wałów przeciwpowodziowych narażonych na podmywanie. Faszyne wiązki układa się gęsto, zwykle w dwóch warstwach, z przesunięciem styków, a całość dodatkowo kotwi kołkami drewnianymi lub stalowymi zgodnie z zaleceniami instrukcji IMGW i standardami utrzymania wód. Często materac współpracuje z narzutem kamiennym: najpierw układa się materac, a na nim kamień, co daje bardzo trwałe, a jednocześnie „miękkie” przyrodniczo umocnienie. W nowoczesnych realizacjach łączy się faszynę z geowłókninami filtracyjnymi, tak jak na zdjęciu, żeby ograniczyć wymywanie drobnego gruntu spod konstrukcji i poprawić stabilność całego umocnienia. To rozwiązanie jest zgodne z zasadą stosowania możliwie naturalnych, bioinżynieryjnych materiałów w robotach regulacyjnych i zabezpieczających.