Który instrument geodezyjny przedstawiono na ilustracji?

Na ilustracji pokazano klasyczny teodolit optyczny, czyli instrument geodezyjny służący głównie do bardzo dokładnego pomiaru kątów poziomych i pionowych. Rozpoznaje się go po charakterystycznej budowie: luneta osadzona jest w ramie, która obraca się w płaszczyźnie pionowej, całość stoi na alidadzie z limbusami (podziałkami kątowymi) oraz na głowicy z trzema śrubami nastawnymi. Widać też liczne śruby mikrometryczne do precyzyjnego ustawiania kierunku celowania. To są typowe cechy teodolitu, których nie ma w zwykłym niwelatorze czy odbiorniku GPS. W praktyce teodolit wykorzystuje się przy tyczeniu osi budowli hydrotechnicznych, wyznaczaniu kątów załamania wałów, ustawianiu osi śluz, jazów, przepustów, a także przy pomiarach kontrolnych odkształceń konstrukcji. Moim zdaniem w robotach wodnych bez solidnego opanowania pracy z takim instrumentem trudno mówić o dokładnym wyznaczaniu kierunków i geometrii obiektu. Zgodnie z dobrą praktyką geodezyjną, przy pomiarze kątów wykonuje się serię odczytów w dwóch położeniach lunety (tzw. lewo/prawo), a wyniki się uśrednia, co ogranicza błędy kolimacji i niewspółosiowości. Teodolit może być klasyczny optyczno–mechaniczny, jak na zdjęciu, albo elektroniczny (z odczytem cyfrowym), ale zasada działania pozostaje ta sama: precyzyjny pomiar kątów. W przeciwieństwie do tachimetru, teodolit sam z siebie nie mierzy odległości – do odległości stosuje się taśmy, dalmierze lub łatę z dalmierzem optycznym, dlatego w projektach hydrotechnicznych często łączy się pomiary kątów z innymi metodami pomiaru długości, żeby otrzymać pełny obraz sytuacyjno-wysokościowy terenu.