Który rodzaj zamknięcia jazu przedstawiono na ilustracji?

Na ilustracji widać klasyczny jaz z zamknięciami zasuwowymi, czyli pionowo podnoszonymi płytami (zasuwami), prowadzonymi w stalowych prowadnicach. Charakterystyczne są tu właśnie te pionowe prowadnice oraz mechanizmy podnoszenia na górnej galerii – korby, przekładnie, czasem wciągarki elektryczne. Zasuwa pracuje ruchem góra–dół, a jej dolna krawędź szczelnie opiera się o próg jazu. Dzięki temu można bardzo precyzyjnie regulować piętrzenie wody, co w praktyce jest kluczowe przy gospodarce wodnej na rzekach melioracyjnych i małych ciekach. W polskich warunkach, zgodnie z typowymi rozwiązaniami stosowanymi w projektach wg wytycznych IMGW czy dawnych „Warunków technicznych wykonania i odbioru robót hydrotechnicznych”, takie zamknięcia są jednymi z najczęściej stosowanych, bo są stosunkowo proste, trwałe i łatwe do remontu. Moim zdaniem przy małych i średnich spadach oraz przy dość zmiennych przepływach to jest po prostu najbardziej rozsądny wybór: dostęp do prowadnic jest łatwy, wymiana uszczelnień czy samej zasuwy może być wykonana przy częściowym obniżeniu piętrzenia albo przy zastosowaniu ścianek remontowych. W praktyce operator, kręcąc mechanizmem, podnosi lub opuszcza zasuwę, a przez światło otworu przepływa odpowiednia ilość wody. W odróżnieniu od zamknięć klapowych, walcowych czy segmentowych, tutaj nie ma ruchu obrotowego ani elementów zakrzywionych – jest prosta, płaska płyta, pracująca w pionie. To rozwiązanie dobrze znosi zanieczyszczenia i rumowisko, pod warunkiem regularnej konserwacji prowadnic i oczyszczania krat. W wielu obiektach rolniczych i małej retencji, zgodnie z dobrymi praktykami utrzymania wód, przewiduje się właśnie zasuwnice jako podstawowy element regulacyjny.