W celu umożliwienia swobodnego spływu wód oraz utrzymywania w należytym stanie technicznym skarp cieku naturalnego należy przynajmniej raz w roku

Prawidłowa odpowiedź wskazuje na wykaszanie skarp, co jest podstawową i najczęściej wymaganą czynnością utrzymaniową na ciekach naturalnych. Regularne koszenie roślinności niskiej na skarpach zapewnia swobodny spływ wód, bo nie dopuszcza do nadmiernego zarastania koryta i ograniczania przekroju przepływu. Z mojego doświadczenia, tam gdzie skarpy są systematycznie wykaszane, woda po większych opadach szybciej spływa, a lokalne podtopienia zdarzają się rzadziej. Dodatkowo wykaszanie umożliwia bieżącą kontrolę stanu technicznego skarp: łatwiej zauważyć zjawiska erozyjne, małe obrywy, nory zwierząt czy uszkodzenia umocnień. W dobrych praktykach utrzymaniowych gospodarki wodnej zakłada się przynajmniej jednorazowe koszenie w roku, często w okresie późnowiosennym lub letnim, z uwzględnieniem wymogów środowiskowych (okresy lęgowe ptaków, ochrona siedlisk). Wykaszanie nie oznacza „wyczyszczenia do zera” – zostawia się część roślinności, która stabilizuje skarpę systemem korzeniowym, ale usuwa się nadmiernie wysokie zarośla i chwasty utrudniające przepływ oraz dostęp do skarpy. Moim zdaniem to taki złoty środek między hydrotechniką a ekologią: zachowujemy drożność cieku i bezpieczeństwo przeciwpowodziowe, a jednocześnie nie dewastujemy całkowicie przybrzeżnej roślinności. W praktyce terenowej wykaszanie wykonuje się ręcznie (kosy, kosy spalinowe) lub mechanicznie (kosiarki bijakowe na ramieniu koparki, kosiarki ciągnikowe), zawsze z zachowaniem zasad BHP na skarpach. To też jedna z tańszych i najbardziej efektywnych metod utrzymania cieków, dlatego pojawia się we wszystkich instrukcjach i planach utrzymaniowych zarządców wód.