Wyściółki budowli regulacyjnych sposobem wyrzutkowym należy wykonywać przy głębokości wody do

Prawidłowo – wyściółki budowli regulacyjnych wykonywane sposobem wyrzutkowym stosuje się przy głębokości wody do około 3,0 m i właśnie ta wartość jest przyjmowana w przepisach i dobrych praktykach wykonawczych jako graniczna. Chodzi tu głównie o bezpieczeństwo ludzi oraz o możliwość w miarę równomiernego rozłożenia materiału (np. kamienia, tłucznia) z jednostek pływających lub z brzegu. Przy głębokości do 3 m operator ma jeszcze szansę ocenić efekt pracy – czy narzut układa się tam, gdzie trzeba, czy nie tworzą się niekontrolowane stożki usypiskowe, czy nie dochodzi do odsłonięcia podłoża w niebezpiecznych miejscach. Przy większych głębokościach trzeba już stosować inne technologie: z użyciem sprzętu podwodnego, koszy siatkowo-kamiennych opuszczanych dźwigiem, materacy gabionowych czy chociażby dokładniejszych pomiarów dna (sonar, nurek, ROV). Moim zdaniem ta granica 3 m jest takim rozsądnym kompromisem między efektywnością a ryzykiem rozmycia i błędów wykonawczych. W regulacji rzek, zwłaszcza na odcinkach o zmiennych przepływach, ważne jest, żeby narzut kamienny ułożony wyrzutkowo miał szansę się „douszczelnić” w czasie pierwszych wyższych stanów wody, a to dobrze działa właśnie przy niezbyt dużej głębokości. W praktyce terenowej spotkasz to np. przy umacnianiu brzegów i dna w rejonie ostróg, główek, progów dennech, gdzie roboty wykonuje się z barki lub z brzegu koparką chwytakową. W dokumentacjach technicznych i specyfikacjach wykonania robót hydrotechnicznych bardzo często znajdziesz zapis, że metoda wyrzutkowa jest dopuszczalna tylko do określonej głębokości (właśnie ok. 3 m), a poniżej trzeba już przejść na bardziej kontrolowane sposoby układania umocnień, żeby zapewnić zgodność z projektem i trwałość budowli.