Przedstawione w tabeli etapy robót związanych z naprawą wierzchnich części tam faszynowych należy uzupełnić o ułożenie warstwy <br><br> <table><tr><th>Lp.</th><th colspan="1">Etapy robót</th></tr><tr><td>1.</td><td>Usunięcie lub obcięcie wystających palików i fragmentów kiszek</td></tr><tr><td>2.</td><td>Ułożenie wyściółki</td></tr><tr><td>3.</td><td>?</td></tr><tr><td>4.</td><td>Ułożenie koronki ze świeżej wikliny</td></tr></table>

Prawidłowo wskazana warstwa podkoronkowa to taki trochę „łącznik” między wyściółką a koronką ze świeżej wikliny. W typowej naprawie wierzchnich części tamy faszynowej nie układa się od razu koronki na wyściółce, bo to byłoby konstrukcyjnie zbyt słabe i mało trwałe. Najpierw przygotowuje się podłoże: usuwa się wystające paliki i resztki starych kiszek, potem układa się wyściółkę, która wyrównuje powierzchnię i chroni faszynę niżej. Dopiero na tę przygotowaną bazę kładzie się warstwę podkoronkową, która ma za zadanie przejąć obciążenia od koronki i równomiernie je rozprowadzić. Dzięki temu koronka leży stabilnie, nie zapada się w wyściółkę i nie dochodzi tak szybko do uszkodzeń mechanicznych. W praktyce warstwa podkoronkowa pełni funkcję konstrukcyjno-ochronną: stabilizuje koronę tamy faszynowej, poprawia stateczność całej konstrukcji i wydłuża jej trwałość eksploatacyjną. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w robotach faszynowych zawsze myśli się o układzie warstwowym – od warstw bardziej „miękkich” i wyrównujących, przez warstwę nośną (tu właśnie podkoronkową), aż po element wierzchni, który jest najbardziej narażony na ścieranie, przepływ wody, lód czy uszkodzenia od pływających przedmiotów. Dobre praktyki branżowe, czy to z instrukcji utrzymania budowli regulacyjnych, czy z wytycznych do robót faszynowych stosowanych w gospodarce wodnej, podkreślają, że pominięcie warstwy podkoronkowej zwykle kończy się przyspieszonym zużyciem koronki i koniecznością częstszych napraw. W dobrze wykonanej tamie faszynowej kolejność jest więc dokładnie taka, jak w pytaniu: przygotowanie, wyściółka, warstwa podkoronkowa, a dopiero na końcu koronka ze świeżej wikliny.