W celu wykonania kiszki faszynowej należy pozyskać

Prawidłowo – do wykonania kiszki faszynowej potrzebne jest drewno iglaste lub liściaste, z którego przygotowuje się wiązki faszyny. Kiszka faszynowa to po prostu cylindryczna, ciasno związana pęczka gałęzi, najczęściej z wierzby, olchy, topoli, czasem z sosny czy innego łatwo dostępnego gatunku. Kluczowe jest, żeby materiał był elastyczny, dawał się dobrze układać i wiązać, a jednocześnie miał wystarczającą trwałość w warunkach wodnych. Z mojego doświadczenia w robotach regulacyjnych i przy umocnieniach brzegów, w praktyce najczęściej stosuje się faszynę wierzbową, bo szybko odrasta, jest tania i łatwo ją pozyskać z plantacji wikliny technicznej. Kiszki faszynowe wykorzystuje się do umacniania skarp i brzegów rzek, do wypełniania materacy faszynowych, do podbudowy narzutów kamiennych albo jako wypełnienie za palisadami drewnianymi. Dobrą praktyką jest wiązanie kiszek w regularnych odstępach, stosowanie drutu ocynkowanego lub sznurka o odpowiedniej wytrzymałości i układanie ich w sposób zapewniający ścisłe przyleganie do podłoża i między sobą, żeby nie było wypłukiwania gruntu. Normy branżowe i wytyczne hydrotechniczne (np. dawne instrukcje IMGW czy wytyczne do robót regulacyjnych) podkreślają, że faszyna powinna być świeża, nieprzesuszona, o zbliżonej długości i średnicy pędów. Moim zdaniem warto też pamiętać, że dobrze wykonane kiszki faszynowe, zwłaszcza z gatunków łatwo ukorzeniających się, z czasem mogą się zazielenić i dodatkowo wzmocnić umocnienie systemem korzeniowym, co jest dużym plusem ekologicznie i technicznie.