Dolne warstwy faszynowe podwodnych części budowli regulacyjnych to

Prawidłowo – w budowlach regulacyjnych dolne warstwy faszynowe w częściach podwodnych nazywa się wyściółkami. Chodzi o tę najniższą, „spodnią” warstwę faszyny, którą układa się bezpośrednio na dnie koryta rzeki lub zbiornika, zwykle pod narzutem kamiennym albo innym ciężkim umocnieniem. Zadaniem wyściółki jest równomierne przeniesienie obciążeń, zabezpieczenie dna przed rozmyciem i podmyciem, a także ograniczenie filtracji gruntu spod budowli. W praktyce wykonuje się ją z wiązek faszyny układanych ściśle obok siebie, często w dwóch kierunkach, i dociążanych kamieniem lub innym materiałem. W wytycznych branżowych dotyczących robót regulacyjnych i zabezpieczających brzegi (np. instrukcje IMGW, standardy stosowane w RZGW) wyściółki traktuje się jako podstawowy element przekroju umocnienia faszynowego w strefie podwodnej. To właśnie od poprawnie wykonanej wyściółki zależy trwałość koronki i narzutu kamiennego wyżej. Moim zdaniem wiele usterek wynika z bagatelizowania tej warstwy, np. zbyt cienkiej faszyny albo braku odpowiedniego dociążenia. W dobrze zaprojektowanej budowli regulacyjnej wyściółka ma zaprojektowaną grubość, szerokość wysunięcia poza lico budowli i jest powiązana z innymi elementami umocnienia, tak żeby tworzyć ciągły, szczelny „dywan” zabezpieczający dno i strefę przejściową przy skarpie.