Najprostszym i najtańszym biologicznym sposobem ubezpieczenia brzegów rzeki poniżej długotrwałych stanów letnich jest

Prawidłową metodą w tym pytaniu jest umocnienie brzegów wikliną. W hydrotechnice nazywa się to najczęściej wiklinowaniem albo stosowaniem faszyny wiklinowej. Chodzi o wykorzystanie żywej lub martwej wikliny (pęki, maty, płoty faszynowe) do zabezpieczenia skarp przed rozmywaniem przez wodę, szczególnie przy długotrwałych, niskich stanach letnich. Moim zdaniem to jedno z najbardziej sprytnych i „sprytnie prostych” rozwiązań: materiał jest tani, łatwo dostępny, lekki w transporcie, a do montażu nie potrzeba ciężkiego sprzętu. W praktyce wykonuje się np. opaski brzegowe z faszyny przybitej kołkami drewnianymi do skarpy, płoty faszynowe wzdłuż linii brzegu albo kosze faszynowe w strefie przywodnej. Z czasem wiklina się ukorzenia, stabilizuje grunt i przejmuje część sił ścinających od przepływu. Dobrą praktyką, zgodnie z wytycznymi utrzymania cieków, jest łączenie wikliny z obsiewem mieszanką traw oraz dosadzaniem krzewów, ale pierwszą, podstawową i najtańszą linią obrony jest właśnie faszyna wiklinowa. W odróżnieniu od umocnień kamiennych czy betonowych, jest to rozwiązanie biologiczne i „miękkie”, które nie zaburza tak mocno warunków ekologicznych w korycie. Na wielu małych i średnich ciekach w Polsce standardem eksploatacyjnym zarządców wód jest właśnie stosowanie wikliny w strefie brzegowej zamiast ciężkich obudów. Co ważne, wiklina dobrze pracuje przy cyklicznych zmianach stanów wody, a przy letnich, długotrwałych niskich stanach nie ulega tak szybkiemu niszczeniu jak np. sama darń. W praktyce terenowej widzi się często, że dobrze wykonane wiklinowanie potrafi trzymać brzeg przez wiele lat przy minimalnych kosztach konserwacji, o ile jest okresowo doglądane i uzupełniane.