Przy projektowaniu urządzeń wodnych, zgodnie z ustawą Prawo wodne należy stosować <br><br> <table><tr><th colspan="1">Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne</th></tr><tr><td>(…) Art.186. Budownictwo wodne polega na projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych. Art. 187. 1. Przy projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych należy kierować się zasadą zrównoważonego rozwoju, koniecznością osiągnięcia dobrego stanu wód i charakterystycznych dla nich biocenoz, koniecznością osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61, oraz potrzebą zachowania istniejącej rzeźby terenu oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i ekosystemach lądowych zależnych od wód. 2. Budowle piętrzące powinny umożliwiać migrację ryb. (…)</td></tr></table>

Poprawnie – ustawa Prawo wodne wprost mówi o „zasadzie zrównoważonego rozwoju”. W art. 187 ust. 1 jest jasno zapisane, że przy projektowaniu, wykonywaniu i utrzymywaniu urządzeń wodnych trzeba się nią kierować, razem z dążeniem do dobrego stanu wód i biocenoz oraz osiągnięciem celów środowiskowych. Chodzi o to, żeby inwestycja hydrotechniczna nie była projektowana tylko pod jeden cel, np. szybkie odprowadzenie wody czy maksymalne piętrzenie, ale żeby godziła kilka aspektów naraz: bezpieczeństwo ludzi i mienia, ochronę środowiska, opłacalność ekonomiczną i trwałość obiektu w czasie. W praktyce zasada zrównoważonego rozwoju oznacza np. takie kształtowanie koryta rzeki, żeby zostawić strefy roślinności, nie prostować wszystkiego „jak od linijki”, tylko stosować łagodne łuki, półki brzegowe, miejscami umocnienia biologiczne zamiast wyłącznie betonu. Przy budowlach piętrzących projektant powinien przewidzieć przepławkę dla ryb albo inne urządzenie umożliwiające migrację organizmów wodnych, bo to też wynika z tego samego artykułu – ochrona biocenoz i ciągłości ekologicznej cieku. Z mojego doświadczenia wynika, że inwestorzy często chcą „najprościej i najtaniej”, ale właśnie zasada zrównoważonego rozwoju wymusza analizę wariantową, ocenę oddziaływania na środowisko i dobór rozwiązań, które nie zdewastują zlewni za kilka lat. Dobre praktyki branżowe, wytyczne Wód Polskich i dokumenty planistyczne (plany gospodarowania wodami, plany zarządzania ryzykiem powodziowym) też opierają się na tej zasadzie – projektant musi ją znać i umieć przełożyć na konkretne decyzje materiałowe, geometryczne i eksploatacyjne dla każdego urządzenia wodnego.