Umocnienie skarpy sadzonkami wiklinowymi odbywa się w rzędach co 0,3 m, zakładanych ukośnie pod kątem

Prawidłowy kąt 45° wynika z praktyki umacniania skarp sadzonkami wiklinowymi i jest przyjęty w typowych wytycznych dla robót regulacyjnych i biologicznych umocnień brzegów. Przy takim nachyleniu rzędów wiklina jest wbijana ukośnie w skarpę tak, żeby system korzeniowy dobrze kotwił się w gruncie, a część nadziemna mogła swobodnie się rozwijać. Moim zdaniem to jest taki rozsądny kompromis między nośnością a możliwością łatwego wykonania robót w terenie. Zbyt mały kąt nie zapewniłby odpowiedniej długości zakotwienia w gruncie, a za duży utrudniałby prawidłowe wbicie i mógłby uszkadzać sadzonki. Przy układaniu sadzonek co około 0,3 m i pod kątem 45° tworzy się gęsta, przestrzenna siatka korzeni i pędów, która działa jak naturalne zbrojenie skarpy. W praktyce terenowej takie rozwiązanie stosuje się np. przy umacnianiu skarp rowów melioracyjnych, brzegów małych cieków, kanałów czy przy naprawie lokalnych obrywów wałów przeciwpowodziowych tam, gdzie można zastosować umocnienia biologiczne zamiast ciężkich narzut kamiennych. W wytycznych dotyczących inżynierii wodnej i środowiskowej, a także w projektach małej retencji, umacnianie wikliną jest traktowane jako metoda przyjazna środowisku, poprawiająca bioróżnorodność i stabilność skarp. Dobrą praktyką jest łączenie rzędów sadzonek wiklinowych z innymi umocnieniami, np. z darniowaniem, faszyną lub geowłókniną, tak aby w pierwszym okresie eksploatacji skarpa była zabezpieczona zarówno mechanicznie, jak i biologicznie. Warto też pamiętać, że układ pod kątem 45° ułatwia odprowadzanie wody po skarpie i zmniejsza ryzyko koncentracji spływu, co dodatkowo ogranicza erozję powierzchniową.