Przy wykonywaniu planów sytuacyjnych w projektach budownictwa wodnego przyjmuje się, że profil podłużny rzeki przebiega od strony

Prawidłowa odpowiedź wynika z przyjętych w hydrotechnice i geodezji zasad przedstawiania cieków wodnych na planach i profilach. Przy wykonywaniu planów sytuacyjnych oraz profili podłużnych rzekę rysuje się od lewej strony arkusza jako odcinek od źródła do prawej strony arkusza jako ujście. Czyli kierunek przepływu wody jest z lewej na prawą. To jest umowa branżowa, dzięki której projektanci, wykonawcy i inspektorzy czytają dokumentację w ten sam sposób, bez domyślania się, gdzie jest góra, a gdzie dół rzeki. Jednocześnie kilometraż rzek w Polsce prowadzi się standardowo od ujścia w górę rzeki, czyli w kierunku źródła. W praktyce oznacza to, że na profilu podłużnym po lewej stronie kartki mamy odcinki o większych kilometrażach (bliżej źródła), a po prawej – mniejsze (bliżej ujścia). Na przykład: jeżeli ujście rzeki ma km 0+000, to odcinek w km 15+000 będzie leżał wyżej w górze rzeki, ale na profilu będzie narysowany bardziej po lewej. Moim zdaniem warto sobie to po prostu „namalować” na kartce, od razu robi się jaśniej. Taki układ jest stosowany w projektach budownictwa wodnego, operatach wodnoprawnych, dokumentacjach regulacji koryt, a także w opracowaniach geodezyjnych: profilach podłużnych, przekrojach charakterystycznych czy kartach obmiarowych. Dzięki temu łatwo jest lokalizować budowle hydrotechniczne (np. jaz, próg, stopień wodny) w terenie, bo w dokumentacji podaje się kilometraż od ujścia i każdy uczestnik procesu budowlanego rozumie go tak samo. To jest po prostu dobra praktyka i standard branżowy, który trzyma porządek w dokumentacji i w terenie.