W celu ręcznego usunięcia roślinności porastającej dno rzeki wykonuje się

Prawidłową metodą ręcznego usuwania roślinności porastającej dno rzeki jest hakowanie dna. Chodzi tu o pracę narzędziami ręcznymi, takimi jak haki, motyki wodne, specjalne zgrabiarki czy dragi ręczne, którymi rozluźnia się i wyrywa rośliny zakorzenione w osadach dennych. Dzięki temu usuwa się nie tylko część nadwodną, ale też system korzeniowy, który stabilizuje się w mule lub piasku. Z punktu widzenia utrzymania cieków wodnych to bardzo ważne, bo nadmierne zarośnięcie dna zwiększa opory przepływu, podnosi zwierciadło wody przy wezbraniach i może prowadzić do lokalnych podtopień. W praktyce, przy pracach utrzymaniowych na małych rzekach i kanałach melioracyjnych, ekipy utrzymaniowe często łączą hakowanie z odmulaniem – najpierw wycina się i wyhakuje roślinność, a potem wybiera nadmiar namułów. Moim zdaniem to jedna z najbardziej podstawowych, ale jednocześnie skutecznych technik, jeśli mówimy o pracach ręcznych, zwłaszcza tam, gdzie nie ma dojścia dla sprzętu pływającego czy koparek. Dobre praktyki branżowe i instrukcje utrzymania cieków wskazują, że hakowanie wykonuje się odcinkami, z zachowaniem fragmentów roślinności, żeby nie zniszczyć całkowicie życia biologicznego w rzece. Nie chodzi o „wyczyszczenie na lustro”, tylko o przywrócenie drożności hydraulicznej koryta. W terenach cennych przyrodniczo często ogranicza się zakres hakowania do stref newralgicznych, np. przy mostach, przepustach, jazach, gdzie roślinność mogłaby zagrażać bezpieczeństwu powodziowemu. Z doświadczenia wynika też, że dobrze jest prowadzić takie prace przy niższych stanach wody, kiedy dno jest lepiej dostępne, a prąd nie utrudnia manewrowania narzędziami.