Na którym rysunku przedstawiono oznaczenie graficzne spoiny pachwinowej?

Na rysunku 4 pokazano klasyczną spoinę pachwinową, czyli spoinę wykonywaną w narożu pomiędzy dwoma elementami ustawionymi pod kątem (najczęściej 90°). Charakterystyczny jest tu trójkątny przekrój spoiny – widać wyraźne „naroże” wypełnione materiałem dodatkowym, pomiędzy blachą poziomą a pionową. W praktyce właśnie tak spawa się np. blachę pionową do podstawy, żebra usztywniające do ścianek, kątowniki, wsporniki czy różne detale konstrukcji stalowych w budowlach hydrotechnicznych (np. elementy śluz, krat, zasuw, pomostów). Spoiny pachwinowe są jednym z podstawowych rodzajów połączeń spawanych opisanych w normach, m.in. PN-EN ISO 2553 (oznaczenia spoin) oraz PN-EN 1993-1-8 (projektowanie połączeń stalowych). W tych dokumentach wyraźnie rozróżnia się spoina pachwinową od spoin czołowych, grzbietowych czy otworowych. W spoinie pachwinowej istotne parametry to wysokość (a) lub grubość gardzieli, długość spoiny oraz sposób jej prowadzenia po obu stronach elementu. Dobrą praktyką jest zapewnienie odpowiedniego przetopu w strefie styku blach, równomierne wyprowadzenie lica spoiny i unikanie podtopień czy nadmiernych nadlewek, bo to później wpływa na zmęczeniową wytrzymałość konstrukcji. Moim zdaniem, w warsztacie warto od razu kojarzyć taki „trójkąt” w narożu z typową spoiną pachwinową, bo to potem bardzo ułatwia czytanie rysunków wykonawczych i kontrolę jakości robót na budowie.