Który rodzaj zamknięcia jazu przedstawiono na zdjęciu?

Na zdjęciu widać klasyczne zamknięcie zasuwowe jazu – pionową przegrodę, która porusza się góra–dół w prowadnicach. Charakterystyczne są właśnie te pionowe stalowe lub żelbetowe prowadnice po bokach oraz prostokątna płyta (tutaj drewniana, wzmocniona ryglami), która jest podnoszona lub opuszczana za pomocą mechanizmu dźwigniowego lub wciągarki. W zamknięciu zasuwowym regulacja przepływu odbywa się przez zmianę wysokości podniesienia zasuwy nad progiem jazu. Im wyżej ją podniesiemy, tym większy otwór przepływowy i tym większy zrzut wody. Zasuwy mogą być stalowe, drewniane, czasem kompozytowe, ale zasada pracy jest taka sama. To rozwiązanie należy do najprostszych i najbardziej rozpowszechnionych w małych i średnich budowlach hydrotechnicznych. Z mojego doświadczenia wynika, że przy przeglądach technicznych jazu właśnie przy zasuwach zwraca się szczególną uwagę na stan prowadnic, szczelność uszczelek oraz równomierność podnoszenia. Dobrą praktyką, zgodnie z wytycznymi eksploatacji obiektów piętrzących, jest okresowe smarowanie mechanizmów, kontrola korozji elementów stalowych i usuwanie zanieczyszczeń z gniazd zasuwy, żeby nie dochodziło do klinowania. W eksploatacji cieków regulowanych zasuwy stosuje się do precyzyjnego sterowania poziomem wody w korycie, w kanałach nawadniających, a także w małych elektrowniach wodnych. W odróżnieniu od bardziej skomplikowanych zamknięć segmentowych czy walcowych, zasuwy są stosunkowo tanie, łatwe do naprawy i można je szybko awaryjnie opuścić przy wezbraniach, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa budowli hydrotechnicznej i ochrony terenów zalewowych.