Ilustracja przedstawia skarpy cieku umocnione za pomocą

Prawidłowo wskazana została okładzina kamienna. Na zdjęciu widać typowe umocnienie skarpy cieku wykonane z luźno ułożonych kamieni na przygotowanym podłożu, najczęściej z geowłókniny lub podsypki filtracyjnej. Kamienie tworzą ciągłą warstwę – swoistą „okładzinę” skarpy – która przejmuje działanie falowania, prądu wody oraz spływów powierzchniowych. Kluczowe jest to, że nie ma tu wyraźnych koszy siatkowych ani walców; kamień leży w sposób stosunkowo swobodny, ale kontrolowany, często w pasmach rozdzielonych prętami lub listwami, które tylko porządkują narzut, a nie tworzą zamkniętych elementów konstrukcyjnych. W praktyce hydrotechnicznej taka okładzina kamienna jest stosowana do umacniania brzegów rzek, zbiorników retencyjnych, skarp kanałów, a także skarp wałów przeciwpowodziowych od strony wody. Z mojego doświadczenia przy robotach regulacyjnych ważne jest, żeby pod okładziną zapewnić filtrację – warstwę żwiru lub geowłókninę – zgodnie z wytycznymi np. Instrukcji ITB i zaleceń Wód Polskich. Dzięki temu nie dochodzi do wypłukiwania gruntu spod kamieni i do powstawania kawern. Dobrą praktyką jest też odpowiednie dociążenie strefy przy linii wody oraz zakotwienie okładziny w górnej części skarpy, tak żeby przy wyższych stanach wody i przy obniżaniu zwierciadła nie nastąpiło zsuwanie się kamieni. Tego typu rozwiązanie jest stosunkowo proste wykonawczo, daje się dobrze dopasować do nieregularnych skarp i, przy prawidłowym doborze frakcji kamienia, jest bardzo trwałe eksploatacyjnie.