Który wyrób powstaje na przedstawionym stanowisku pracy?

Prawidłowo wskazana została kiszka faszynowa. Na zdjęciu widać wiązanie cienkich, długich gałęzi (najczęściej wierzbowych) w zwarty, podłużny snopek, który jest ściskany i owijany drutem lub sznurkiem. To właśnie typowa technologia wykonywania kiszek faszynowych stosowanych w robotach hydrotechnicznych i regulacyjnych. Kiszka ma przekrój zbliżony do walca o niewielkiej średnicy, ale różni się od walca faszynowego tym, że jest lżejsza, cieńsza i zwykle używana bardziej jako element „wyściełający” lub wypełniający, a nie samodzielne ciężkie umocnienie. W praktyce kiszki układa się w kilku warstwach wzdłuż skarp i brzegów cieków, przy umacnianiu nasypów, przy naprawie drobnych rozmyć, w strefie przybrzeżnej jako podkład pod narzut kamienny albo pod materace faszynowe. Dobrze wykonana kiszka ma równomierną średnicę, jest mocno ściśnięta i związana w odstępach zgodnych z dokumentacją techniczną – zwykle co 0,5–1,0 m. Z mojego doświadczenia przy pracach utrzymaniowych na małych ciekach, właśnie kiszki są bardzo wygodne przy szybkich zabezpieczeniach awaryjnych po wezbraniach, bo można je łatwo transportować ręcznie i dopasowywać do kształtu brzegu. W dobrych praktykach hydrotechnicznych zwraca się uwagę, żeby faszyna była świeża, elastyczna, najlepiej z gatunków o wysokiej trwałości w środowisku wodnym (wierzba, olcha), a kiszki były układane zgodnie z kierunkiem przepływu wody i odpowiednio kotwione kołkami drewnianymi lub palikami, tak jak widać to na fotografii.