Jak często należy przeprowadzać przycinanie wikliny na skarpach cieków?

Prawidłowa odpowiedź „raz na 2 lata” wynika z praktyki utrzymaniowej cieków i skarp umacnianych wikliną. Wiklina, czyli nasadzenia wierzby stosowane jako umocnienie biologiczne, bardzo szybko rośnie i silnie się rozkrzewia. Jeśli nie jest regularnie przycinana, zaczyna się nadmiernie rozbudowywać, kłaść na skarpę, a nawet wchodzić w koryto cieku. To z kolei ogranicza przepustowość hydrauliczna koryta, zwiększa opory przepływu, zatrzymuje rumosz i gałęzie, a w skrajnych przypadkach może sprzyjać lokalnym podtopieniom. Dwuletni cykl cięć jest kompromisem między dobrą stabilizacją skarp a zachowaniem drożności cieku. Z mojego doświadczenia wynika, że jeśli przycina się wiklinę zbyt rzadko, to system korzeniowy co prawda dalej dobrze umacnia grunt, ale część nadziemna zaczyna pełnić rolę wręcz zapory dla przepływu. Zbyt częste cięcia z kolei osłabiają rośliny, powodują ich przerzedzenie i mogą doprowadzić do miejscowych ubytków w umocnieniu skarpy. Dlatego w wielu wytycznych eksploatacyjnych, instrukcjach utrzymania cieków oraz dobrych praktykach melioracyjnych przyjmuje się okres około dwóch lat jako optymalny dla zachowania równowagi między funkcją przeciwerozyjną a warunkami przepływu. W praktyce terenowej często łączy się to z innymi robotami utrzymaniowymi: przeglądem skarp, uzupełnieniem ubytków faszyny, kontrolą podmyć i ewentualnym odmulaniem koryta. Warto też pamiętać, że przycięta wiklinę można ponownie wykorzystać jako materiał faszynowy lub żywokołki, co dodatkowo wpisuje się w zasady zrównoważonego gospodarowania materiałem roślinnym w robotach regulacyjnych i umocnieniowych.