Naprężenie, po osiągnięciu którego materiał nie wraca do swojej pierwotnej formy po zwolnieniu obciążenia, określa się mianem

Granica sprężystości to maksymalne naprężenie, jakie materiał może wytrzymać, zachowując przy tym swoje właściwości sprężyste. Po przekroczeniu tego poziomu zaczyna dochodzić do deformacji plastycznej, co oznacza, że materiał nie powraca do pierwotnej postaci po usunięciu obciążenia. W praktyce, przy projektowaniu konstrukcji inżynieryjnych, znajomość granicy sprężystości jest kluczowa, aby zapewnić bezpieczeństwo i trwałość materiałów. Na przykład, stal stosowana w budownictwie ma określoną granicę sprężystości, co pozwala inżynierom na obliczenie, jaką maksymalną siłę może wytrzymać dany element bez trwałej deformacji. W standardach takich jak Eurokod i normy ASTM, granica sprężystości jest jednym z ważnych parametrów określających właściwości materiałów. Wiedza ta ma zastosowanie nie tylko w inżynierii, ale także w przemysłach, gdzie materiały muszą być poddawane dynamicznym obciążeniom, takich jak transport czy produkcja, co wymaga precyzyjnych obliczeń i analiz.