Na rysunku przedstawiono podział skarpy na pasy umocnień dla

Prawidłowo – taki podział skarpy na pas górny, środkowy i dolny, z rozróżnieniem na umocnienia biologiczne, biotechniczne i techniczne, jest typowy właśnie dla dużych rzek. Na rysunku widać odniesienie do NTW (normalny poziom wody) oraz dokładne strefy: około 0,5–1,0 m powyżej NTW przewidziane są umocnienia biologiczne (głównie roślinność – trawy, krzewy, czasem drzewa w odpowiednich odstępach), w strefie bezpośrednio przy NTW – umocnienia biotechniczne (np. faszyny, materace faszynowe, kiszki faszynowe, geokraty z obsiewem), a poniżej NTW, w pasie dolnym – umocnienia techniczne (bruk kamienny, narzut kamienny, płyty betonowe, kosze gabionowe). Taki schemat wynika z dużych prędkości przepływu, głębokości oraz zmienności stanów wód w rzekach o większym przekroju. Dla dużych rzek dobiera się rozwiązania, które wytrzymają silną erozję hydrauliczną, falowanie, zjawiska lodowe i długotrwale działanie wody. Dlatego w pasie dolnym, stale lub najczęściej zalewanym, stosuje się materiały o wysokiej odporności na rozmycie i obmywanie, zgodnie z dobrymi praktykami z instrukcji regulacji rzek i wytycznych budownictwa hydrotechnicznego (np. zalecenia IMGW, dawne wytyczne COBRTI). Pas środkowy i górny wykorzystuje się bardziej do stabilizacji skarpy i ograniczania erozji powierzchniowej, ale także do poprawy walorów przyrodniczych i krajobrazowych koryta. Z mojego doświadczenia na budowach regulacyjnych przy dużych rzekach ten trójstrefowy podział naprawdę się sprawdza: umocnienia techniczne przejmują główne obciążenia hydrauliczne, a umocnienia biologiczne i biotechniczne wspomagają ochronę skarpy, zwiększają bioróżnorodność i ułatwiają późniejszą konserwację. W małych ciekach ten schemat jest znacznie uproszczony i aż tak rozbudowany podział nie jest zwykle potrzebny.