Który sposób odwodnienia wykopu polega na ujęciu wód gruntowych oraz powierzchniowych za pomocą rowów, płytkich drenów ułożonych przy skarpie lub w dnie wykopu i doprowadzających je do studni zbiorczych?

Prawidłowa odpowiedź to odwodnienie powierzchniowe, bo właśnie ten sposób polega na ujęciu zarówno wód gruntowych wypływających do wykopu, jak i wód opadowych czy spływów powierzchniowych, za pomocą rowów, płytkich drenów ułożonych przy skarpach lub w dnie wykopu i odprowadzeniu ich do studni zbiorczych albo bezpośrednio poza rejon robót. W praktyce na budowie robi się to tak, że formuje się lekkie spadki dna wykopu w kierunku rowków odwadniających, układa się płytkie dreny z rur perforowanych w obsypce filtracyjnej i prowadzi je do studzienek zbiorczych, z których woda jest wypompowywana pompami zatapialnymi. Moim zdaniem to jest podstawowa, podręcznikowa metoda przy płytszych wykopach i w gruntach o dość dobrej przepuszczalności, gdzie nie ma sensu od razu wchodzić w ciężkie systemy depresyjne. Dobre praktyki branżowe mówią jasno: odwodnienie powierzchniowe stosuje się tam, gdzie zwierciadło wody gruntowej jest poniżej dna wykopu albo tylko nieznacznie je przewyższa, a głównym problemem są opady deszczu, topnienie śniegu i lokalne wysięki. Ważne jest też, że taki system jest stosunkowo tani, elastyczny i można go łatwo modyfikować w trakcie robót ziemnych. W hydrotechnice i przy regulacji cieków często łączy się odwodnienie powierzchniowe z odpowiednim ukształtowaniem terenu, np. tymczasowymi rowami opaskowymi, żeby nie dopuścić do podmywania skarp wykopu pod przepust, jaz czy mały obiekt hydrotechniczny. Jeśli rowy i dreny są dobrze utrzymane, regularnie czyszczone z mułu i nie są zadeptywane przez sprzęt, to skutecznie ograniczają rozmiękanie dna wykopu, osiadanie konstrukcji oraz ryzyko osuwania skarp.