Które prace konserwacyjne wykonują pracownicy przedstawieni na ilustracji?

Na ilustracji widać typową czynność utrzymaniową na małym cieku – pracownicy stoją w wodzie i przy użyciu haków, wideł i bosaków wyciągają z dna cieku roślinność wodną, gałęzie oraz inne zanieczyszczenia. W hydrotechnice takie ręczne usuwanie porostów, darniny, korzeni i zaczepionych przeszkód określa się właśnie jako hakowanie dna cieku. Nie jest to kopanie ani profilowanie, tylko „czyszczenie mechaniczne” przy pomocy narzędzi hakowych. Z mojego doświadczenia w utrzymaniu cieków to jedna z podstawowych i najczęściej wykonywanych robót konserwacyjnych na małych kanałach melioracyjnych i rowach szczegółowych. Hakowanie stosuje się szczególnie tam, gdzie nie można wprowadzić ciężkiego sprzętu lub gdzie dno jest wrażliwe na uszkodzenia (np. ścianki drewniane, prefabrykaty, rurowe przejścia pod drogami). Dobrą praktyką jest prowadzenie hakowania wzdłuż całego przekroju cieku, z zachowaniem minimalnego przepływu i tak, aby nie naruszyć konstrukcji umocnień brzegowych. W wytycznych utrzymania cieków zaleca się, by usuwać przede wszystkim roślinność utrudniającą przepływ i zatory, a część roślin zostawiać dla równowagi biologicznej. Hakowanie dna poprawia drożność hydrauliczna przekroju, zmniejsza ryzyko podtopień oraz wydłuża trwałość innych urządzeń wodnych zlokalizowanych poniżej, np. przepustów, jazów czy zastawek, bo mniej rumowiska i biomasy trafia do ich światła. W praktyce łączy się je często z odmulaniem wykonywanym co kilka lat, ale są to różne zabiegi – hakowanie jest bardziej „pielęgnacyjne” i powtarzalne, wykonywane nawet corocznie.