Na schemacie przedstawiono ostrogę regulacyjną. Wskaż element łączący ostrogę z brzegiem rzeki.

Prawidłowo wskazany został wrzynek, bo to właśnie ten element łączy ostrogę regulacyjną z brzegiem rzeki. W typowym przekroju ostrogi mamy trzy podstawowe części: wrzynek przy brzegu, dalej korpus wysunięty w stronę nurtu i na końcu głowicę, która pracuje w strefie największych prędkości przepływu. Wrzynek jest swego rodzaju „przyczółkiem” ostrogi, zakotwieniem w lądzie. Z mojego doświadczenia na budowach hydrotechnicznych wynika, że solidne zaprojektowanie i wykonanie wrzynka decyduje o trwałości całej konstrukcji – jeśli wrzynek zostanie podmyty albo źle związany z umocnieniem brzegu, cała ostroga zaczyna „pracować”, przemieszcza się i traci funkcję regulacyjną. W dobrych praktykach, zgodnie z wytycznymi projektowania urządzeń wodnych, wrzynek projektuje się z odpowiednim poszerzeniem i wzmocnieniem (np. narzutem kamiennym, palisadą faszynową, geokratą, czasem żelbetem), tak żeby przejął obciążenia od nurtu i lodów oraz zapobiegł koncentracji erozji przy styku brzegu z ostrogą. W praktyce eksploatacyjnej służby utrzymania wód bardzo często kontrolują właśnie strefę wrzynka: szukają zapadlisk, rozluźnionego kamienia, rozmyć skarpy. Jeśli tam pojawi się uszkodzenie, naprawę wykonuje się w pierwszej kolejności, bo to newralgiczny punkt całego układu regulacyjnego. Dlatego znajomość nazwy i roli wrzynka jest ważna nie tylko na egzaminie, ale potem w realnej pracy przy regulacji cieków i ochronie przeciwpowodziowej.