Do prac związanych z konserwacją cieków naturalnych <b>nie należy</b>

Prawidłowo wskazano, że rozbiórka jazów i tam nie jest typową pracą z zakresu konserwacji cieków naturalnych. Konserwacja dotyczy utrzymania cieku i istniejących urządzeń w sprawności technicznej i hydraulicznej, a nie ich likwidacji. Jazy i tamy są urządzeniami wodnymi o określonej funkcji – piętrzą wodę, regulują przepływy, zabezpieczają ujęcia, czasem chronią przeciwpowodziowo. Ich rozbiórka to już poważna roboty budowlane, często kwalifikowane jako przebudowa lub likwidacja urządzenia wodnego, wymagająca dokumentacji projektowej, decyzji administracyjnych, pozwoleń wodnoprawnych i uzgodnień środowiskowych. W normalnych zadaniach utrzymaniowych na ciekach robi się rzeczy znacznie prostsze organizacyjnie: usuwa się kożuch roślin pływających, żeby nie dławił przepływu i nie powodował podtopień, wycina się zakrzaczenia ze skarp z wywozem biomasy poza skarpę, żeby nie osłabiać stateczności i nie zawężać koryta, oraz wykonuje się okresowe koszenia porostów, najczęściej ręczne lub mechaniczne, zgodnie z harmonogramem utrzymania. Moim zdaniem ważne jest rozróżnienie: konserwacja to działania powtarzalne, cykliczne, które przywracają lub utrzymują pierwotne parametry cieku, natomiast rozbiórka jazów i tam to zmiana układu hydrotechnicznego, ingerencja w stosunki wodne w skali całego odcinka rzeki. W dobrych praktykach gospodarowania wodami przyjmuje się, że o rozbiórce urządzeń piętrzących decyduje się dopiero po analizie bezpieczeństwa, potrzeb użytkowników wody, migracji ryb, a także po ocenie wpływu na powodzie i susze. W zwykłym planie konserwacji cieków takie zadanie po prostu nie występuje, bo przekracza zakres bieżącego utrzymania.