Odległość bariery ochronnej od krawędzi wykopu powinna być <b>nie mniejsza niż</b>

Prawidłowo – bariera ochronna przy wykopie powinna być ustawiona nie bliżej niż 1,0 m od krawędzi. Ta odległość nie jest przypadkowa, wynika z zasad BHP i z praktyki na budowach ziemnych. Ten 1 metr to taki minimalny pas bezpieczeństwa, który ma kilka funkcji naraz. Po pierwsze zmniejsza ryzyko, że ciężar bariery, ludzi opierających się o nią albo drobnego sprzętu obciąży bezpośrednio skarpę wykopu i spowoduje jej oberwanie lub osunięcie. Po drugie tworzy strefę buforową, w której nie powinno się składować materiałów, jeździć sprzętem ani podjeżdżać samochodami. Z mojego doświadczenia na robotach ziemnych, właśnie łamanie tej zasady – czyli wjeżdżanie koparką czy wywrotką zbyt blisko krawędzi – jest jedną z najczęstszych przyczyn mikrousuwisk i pęknięć skarpy. 1,0 m to też odległość, która pozwala na bezpieczne poruszanie się pieszych wzdłuż wykopu, nawet w gorszych warunkach, np. w błocie, po deszczu czy po zmroku. W dobrych praktykach organizacji placu budowy przyjmuje się wręcz, że ten pas 1 m od krawędzi traktujemy jak strefę zakazaną dla składowania ziemi, rur, betonowych elementów itp. W robotach hydrotechnicznych, przy regulacji cieków czy budowie urządzeń wodnych, gdzie często mamy do czynienia z nawodnionym gruntem i zmienną statecznością skarp, przestrzeganie tej minimalnej odległości jest moim zdaniem absolutnym minimum. Oczywiście w trudnych warunkach gruntowych, przy dużych głębokościach wykopu albo przy ruchu ciężkiego sprzętu, kierownik budowy powinien przyjąć nawet większe odległości niż 1,0 m – ale nigdy mniej. Ten metr to więc wartość normatywna i jednocześnie praktyczny kompromis między bezpieczeństwem a organizacją robót ziemnych.