W przekroju podłużnym ostrogi wyróżnia się:

W przekroju podłużnym ostrogi rzeczywiście wyróżnia się wrzynkę, skrzydełko, korpus i głowicę – to jest ten poprawny, klasyczny podział stosowany w hydrotechnice rzecznej. Wrzynka to część ostrogi wcinająca się w brzeg, czyli odcinek zakotwiony w lądzie. Od jej prawidłowego zaprojektowania zależy stabilność całej konstrukcji, bo przenosi ona znaczną część sił od nurtu i od przemieszczających się rumowisk. Skrzydełko to fragment przejściowy między wrzynką a korpusem, często o mniejszej wysokości, który łagodnie wprowadza wodę w strefę oddziaływania ostrogi. Korpus jest zasadniczą, najdłuższą częścią ostrogi, wysuniętą w stronę koryta, która kształtuje przepływ, zawęża nurt i powoduje odkładanie się rumowiska w strefie przybrzeżnej. Głowica to końcowy odcinek korpusu, najbardziej narażony na działanie nurtu i erozję denną, dlatego zwykle jest dodatkowo umacniany (faszyna, narzut kamienny, kosze gabionowe). W praktyce regulacji rzek poprawne rozpoznanie tych elementów jest kluczowe przy projektowaniu remontu ostrogi, dobieraniu materiałów i przy planowaniu robót sprzętem pływającym. W dokumentacjach technicznych, instrukcjach utrzymania cieków czy wytycznych Wód Polskich właśnie taki podział jest stosowany jako standard. Moim zdaniem warto też kojarzyć, że każdy z tych elementów może mieć inne uszkodzenia: np. podmycie głowicy, rozmycie wrzynki, osiadanie korpusu, i od tego zależy sposób naprawy. Im lepiej rozumiesz budowę ostrogi w przekroju podłużnym, tym łatwiej potem ocenić jej stan w terenie i zaplanować sensowne roboty konserwacyjne, a nie tylko „dosypać trochę kamienia byle gdzie”.