Kanały, którymi odprowadza się część wód wezbraniowych poza teren zagrożony powodzią, nazywa się

Prawidłowo wskazane zostały kanały ulgi. To jest dokładne określenie używane w gospodarce wodnej i ochronie przeciwpowodziowej na kanały, którymi odprowadza się część wód wezbraniowych poza teren zagrożony zalaniem. Kanał ulgi jest zwykle sztucznym korytem, zaprojektowanym równolegle lub częściowo równolegle do głównego cieku. Jego zadaniem jest przejęcie nadmiaru przepływu w czasie fali powodziowej i bezpieczne odprowadzenie tej wody na obszary, gdzie nie spowoduje ona strat – na przykład na specjalnie przygotowane tereny zalewowe, do zbiorników retencyjnych albo z powrotem do rzeki poniżej chronionego odcinka. W praktyce projektowej kanały ulgi oblicza się na określony przepływ miarodajny Qm, zgodnie z wytycznymi z instrukcji IMGW oraz zasadami wynikającymi z Prawa wodnego. Inżynierowie muszą uwzględnić spadek podłużny, szorstkość koryta (np. współczynnik Manninga), stateczność skarp, a także możliwość zamulania i zarastania roślinnością. Moim zdaniem bardzo ważne jest, żeby pamiętać, że kanał ulgi to nie jest tylko „dodatkowy rów”, ale pełnoprawne urządzenie wodne, wymagające pozwolenia wodnoprawnego, stałego utrzymania i okresowych przeglądów technicznych. Dobra praktyka jest taka, że kanał ulgi współpracuje z innymi elementami systemu przeciwpowodziowego: wałami, polderami, zbiornikami retencyjnymi i jazami. Dzięki temu można skutecznie obniżyć kulminację fali powodziowej w newralgicznych miejscach, np. w centrach miast albo w rejonach zabudowy przemysłowej. W projektach modernizacyjnych cieków kanały ulgi często pojawiają się jako alternatywa dla dalszego podwyższania wałów przeciwpowodziowych, które ma swoje ograniczenia techniczne i ekonomiczne.