Dopuszczalna prędkość długotrwałego przepływu wody dla umocnień skarp cieków trawami <b>nie powinna</b> przekraczać <br><br> <table><thead><tr><th colspan="5">Prędkości oraz dopuszczalne naprężenia ścinające dla różnych rodzajów umocnień</th></tr><tr><th rowspan="2" scope="col">Rodzaj umocnienia</th><th rowspan="2" scope="col">Dopuszczalnaprędkośćprzepływuwody (m×s⁻¹)</th><th rowspan="2" scope="col">Uwarunkowania dotyczącedopuszczalnych prędkości</th><th colspan="2" scope="colgroup">Dopuszczalne naprężenieścinające</th></tr><tr><th scope="col">bezpośredniopo odbiorze</th><th scope="col">po 1,3 latach</th></tr></thead><tbody><tr><td rowspan="4">Darniowanie</td><td>1,0</td><td>przepływ długotrwały</td><td>10</td><td>30</td></tr><tr><td>2,0</td><td>przepływ trwający > 20 godzin</td><td>—</td><td>—</td></tr><tr><td>3,0,4,0</td><td>przepływ trwający kilka godzin</td><td>—</td><td>—</td></tr><tr><td>4,0,5,0</td><td>przepływ trwający < 2 godzin</td><td>—</td><td>—</td></tr><tr><td>Brzegosłon kryty i płaski</td><td>2,0,2,5</td><td>głębokość wody 1,0 m</td><td>50</td><td>150÷300</td></tr><tr><td>Obsadzenie wikliną</td><td>1,0</td><td>głębokość wody 1,0 m</td><td></td><td></td></tr><tr><td>Narzut kamienny obsadzonywikliną</td><td>2,0,3,0</td><td>po okresie wegetacji</td><td>50</td><td>100÷250</td></tr><tr><td>Materacesiatkowo-kamienne</td><td>4,2,6,1</td><td>—</td><td></td><td>200</td></tr><tr><td>Kosze siatkowo-kamienne</td><td>5,5,8,0</td><td>—</td><td>200</td><td></td></tr></tbody></table>

Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z tabeli: dla darniowania (umocnienie skarp trawami) przy przepływie długotrwałym dopuszczalna prędkość przepływu wynosi 1,0 m·s⁻¹. Kluczowe jest tu sformułowanie „przepływ długotrwały” – chodzi o sytuację, gdy woda o mniej więcej stałym poziomie i prędkości działa na skarpę przez wiele godzin, dni, a nawet tygodni. Przy tak długim oddziaływaniu nawet niewielkie zwiększenie prędkości powoduje stopniowe wyrywanie darni, rozmywanie gruntu pod korzeniami i w efekcie utratę stateczności skarpy. Dlatego normy i wytyczne hydrotechniczne przyjmują dla trawionych skarp bardzo ostrożne wartości. W praktyce na ciekach melioracyjnych, małych rzekach czy kanałach na terenach rolniczych często projektuje się przekrój tak, żeby przy przepływie eksploatacyjnym (czyli typowym, niepowodziowym) prędkość przy skarpie nie przekraczała właśnie około 1 m·s⁻¹. Jeżeli z obliczeń hydraulicznych wychodzi większa prędkość, to z mojego doświadczenia robi się jedną z dwóch rzeczy: albo zmienia się geometrię przekroju (np. poszerza dno, łagodzi spadek podłużny), albo stosuje się mocniejsze umocnienie, np. narzut kamienny czy materace siatkowo-kamienne. Warto też zauważyć, że w tej samej tabeli dla darniowania podane są większe prędkości, ale tylko dla przepływów krótkotrwałych (kilka godzin, poniżej 2 godzin). To jest ważna praktyczna wskazówka: trawa dużo lepiej „znosi” krótkie, powodziowe przeciążenia niż stałe, podwyższone prędkości. Dobrą praktyką jest więc takie projektowanie i eksploatacja cieków, żeby przez większość roku umocnienie pracowało w bezpiecznym zakresie właśnie do 1,0 m·s⁻¹, a wyższe prędkości pojawiały się tylko incydentalnie podczas wezbrań.