W miejscu występowania wyrw, urwisk i wysięków wód gruntowych stosuje się darniowanie

Prawidłowo – w miejscach występowania wyrw, urwisk i wysięków wód gruntowych stosuje się darniowanie „na mur”. Chodzi o sposób układania darni (płaty trawy z glebą), który tworzy coś w rodzaju małego murku, czyli umocnienia o charakterze pionowo-skarpowym. Płaty darni układa się warstwowo, z przesunięciem spoin, najczęściej tak, żeby krawędzie zachodziły na siebie jak cegły w murze. Dzięki temu umocnienie jest bardziej odporne na podmywanie, erozję powierzchniową i wypłukiwanie gruntu przez sączące się wody podziemne. W praktyce takie darniowanie spotyka się np. na skarpach cieków, przy umocnieniu brzegów rowów melioracyjnych, w rejonach rozmyć przy przepustach czy przy podciętych skarpach wałów. Tam, gdzie pojawiają się wysięki wód gruntowych, grunt jest osłabiony, łatwo się rozmywa i osuwa. Dlatego klasyczne darniowanie „w kratę” czy „kożuchowe” nie daje wystarczającej stabilizacji pionowej krawędzi. Układ „na mur” zapewnia większą sztywność lica skarpy i lepsze dociążenie gruntu, co ogranicza powstawanie nowych wyrw. Z mojego doświadczenia w utrzymaniu cieków wynika, że jeżeli darniowanie na mur jest dobrze wykonane (porządne zagęszczenie podłoża, odpowiednia grubość darni, zachowanie spadków), to potrafi wytrzymać kilka sezonów przy dość intensywnych wezbraniach. W wytycznych utrzymaniowych zarządców wód, jak Wody Polskie czy dawne RZGW, właśnie ten typ darniowania podaje się jako zalecany w miejscach szczególnie narażonych na erozję i wysięki, zanim sięgnie się po cięższe rozwiązania typu faszyna, gabiony czy narzuty kamienne.