Maksymalne dopuszczalne nachylenie dna rowu odwadniającego w gruntach piaszczysto-gliniastych, bez umocnienia dna i skarp, powinno wynosić <br><br> <table><tr><th colspan="2">Dopuszczalne nachylenie dna Id rowu odwadniającego</th></tr><tr><th colspan="2">Bez umocnienia skarp i dna</th></tr><tr><td>W gruntach piaszczystych</td><td>Id ≤ 0,015</td></tr><tr><td>W gruntach piaszczysto-gliniastych i pylastych</td><td>Id ≤ 0,02</td></tr><tr><td>W gruntach gliniastych i ilastych</td><td>Id ≤ 0,03</td></tr><tr><th colspan="2">Z umocnieniem skarp i dna</th></tr><tr><td>Darnią na płask</td><td>Id ≤ 0,03</td></tr><tr><td>Faszyną</td><td>Id ≤ 0,04</td></tr><tr><td>Brukiem układanym na sucho</td><td>Id ≤ 0,06</td></tr></table>

Prawidłowa wartość 0,02 wynika bezpośrednio z podanej tabeli: dla rowów odwadniających wykonywanych w gruntach piaszczysto-gliniastych i pylastych, bez umocnienia dna i skarp, maksymalne dopuszczalne nachylenie dna I_d powinno spełniać warunek I_d ≤ 0,02. Oznacza to, że na odcinku 1 m różnica wysokości dna nie powinna przekraczać 2 cm. Taki spadek przy tego typu gruncie jest kompromisem między sprawnym odprowadzeniem wody a ograniczeniem erozji i rozmywania przekroju rowu. W praktyce, przy projektowaniu i wykonywaniu rowów przydrożnych, melioracyjnych czy odwadniających wokół budów, właśnie ta wartość jest przyjmowana jako graniczna dla gruntów piaszczysto-gliniastych, jeśli nie planuje się żadnych umocnień biologicznych ani mineralnych. Z mojego doświadczenia, jeżeli wykonawca zrobi większy spadek na takim gruncie, to przy większych przepływach woda zaczyna wybierać materiał z dna, tworzą się lokalne wcięcia, a z czasem rowy się pogłębiają i rozszarpują skarpy. Projektanci trzymają się więc tych wartości z katalogów i wytycznych hydrotechnicznych, żeby ograniczyć późniejsze problemy eksploatacyjne i konieczność częstych napraw. Warto też zauważyć różnice między rodzajami gruntu: grunty gliniaste i ilaste lepiej opierają się erozji, dlatego dopuszcza się tam większy spadek (do 0,03), a w gruntach piaszczystych – odwrotnie, są bardziej podatne na wypłukiwanie, więc spadek jest mniejszy (0,015). To pokazuje, że zawsze trzeba łączyć znajomość parametrów geometrycznych rowu z charakterystyką gruntu, a nie przyjmować jednej „uniwersalnej” wartości dla wszystkich sytuacji terenowych.