Na podstawie rysunku, określ długość palików drewnianych, które zostaną zastosowane do umocnienia skarpy cieku kiszką faszynową.

Dobrze odczytana długość palików z rysunku to 110–130 cm. Na przekroju wyraźnie zaznaczono wymiar przy paliku wbijanym w skarpę, z dopiskiem „wymiary w [cm]”, więc jednostką są centymetry, a nie milimetry. W praktyce umacniania skarp kiszką faszynową przyjmuje się, że palik musi wejść głęboko w grunt nośny, a jednocześnie wystawać na tyle, żeby stabilnie przytrzymać wiązki faszyny i ewentualną darń lub inne warstwy ochronne. Moim zdaniem właśnie dlatego w katalogach typowych rozwiązań hydrotechnicznych, np. przy regulacji małych cieków, często podaje się długości rzędu 1,1–1,3 m, czasem nawet więcej przy wyższych skarpach. Za krótki palik nie zapewni zakotwienia w strefie nienaruszonego podłoża i przy wyższych stanach wody albo przy rozmywaniu skarpy może się wychylić lub zostać wyrwany. Długość 110–130 cm pozwala wbić ok. połowę lub trochę więcej w grunt, a resztę wykorzystać do zamocowania kiszki faszynowej i ewentualnych przekładek z żerdzi. W dobrych praktykach branżowych zwraca się uwagę, żeby paliki w skarpach cieków były dostosowane nie tylko do wysokości skarpy, ale też do kąta nachylenia i rodzaju gruntu – w glinach można czasem dać nieco krótsze, w piaskach i nasypach lepiej stosować dłuższe. Ten zakres 110–130 cm jest takim bezpiecznym standardem dla typowych umocnień faszynowych w małych i średnich ciekach, zgodnym z katalogami rozwiązań stosowanymi w melioracji i budownictwie wodnym.