Przedstawiony na ilustracji wykop jest odwadniany za pomocą

Na zdjęciu widać klasyczny system igłofiltrów – cienkie rury (filtry) wbite lub wwibrowane w grunt wzdłuż krawędzi wykopu, połączone z kolektorem ssącym i pompą próżniową. To właśnie ten zestaw pozwala skutecznie obniżyć zwierciadło wody gruntowej w strefie wykopu. Igłofiltry pracują w podciśnieniu, zasysają wodę z przepuszczalnych warstw gruntu i odprowadzają ją poza obszar robót. Dzięki temu dno wykopu jest względnie suche i stabilne, a maszyny mogą bezpiecznie pracować, co jest zgodne z dobrymi praktykami robót ziemnych opisanymi m.in. w normach i wytycznych dotyczących odwodnień wykopów. W praktyce budownictwa wodnego i ziemnego igłofiltry stosuje się szczególnie tam, gdzie mamy wysoki poziom wód gruntowych w piaskach, pospółkach lub innych gruntach przepuszczalnych, a głębokość wykopu jest większa niż możliwości zwykłego odpompowania z dna. Moim zdaniem to jedno z podstawowych rozwiązań, które warto mieć w małym palcu: pojawia się przy budowie przepustów, komór czerpnych, fundamentów pod jaz czy małe elektrownie wodne. W odróżnieniu od prostych rowków czy sączków, system igłofiltrowy pozwala kontrolować zasięg leja depresji i tym samym ograniczać uplastycznienie skarp oraz ryzyko sufozji. Dobrą praktyką jest też etapowe uruchamianie igłofiltrów, monitorowanie poziomu wody w piezometrach i utrzymywanie odwodnienia aż do zakończenia kluczowych robót konstrukcyjnych.