Zamieszczony rysunek przedstawia przekrój pionowy przez

Ten rysunek naprawdę świetnie ilustruje przekrój przez front ciepły. Widać tu klasyczny układ chmur: niskie warstwy stratus (St) tuż nad powierzchnią, potem wyżej nimbostratus (Ns), altostratus (As) i jeszcze wyżej cirrostratus (Cs) oraz cirrus (Ci). Takie rozmieszczenie chmur jest bardzo typowe właśnie dla frontu ciepłego – ciepłe powietrze nasuwa się łagodnie na powietrze chłodne, tworząc rozległą strefę zachmurzenia i opadów. Co ciekawe, z mojego doświadczenia wynika, że opady poprzedzające front ciepły pojawiają się łagodnie i mogą trwać naprawdę długo, czasem nawet kilkanaście godzin. Branżowo uznaje się, że fronty ciepłe odpowiadają za rozległe, lecz raczej umiarkowane opady, z wyraźnym wzrostem temperatury tuż po przejściu frontu. Z praktycznego punktu widzenia, dla meteorologów i osób planujących prace w terenie (np. rolników czy budowlańców), rozpoznanie takiego układu pozwala lepiej zaplanować działania – wiedząc, że po przejściu frontu ciepłego spodziewać się można poprawy pogody, choć czasem z mgłą. W podręcznikach, np. IMGW czy w materiałach synoptycznych, taki przekrój to doskonały przykład do nauki rozpoznawania frontów na mapie i w terenie. Moim zdaniem, umiejętność czytania tego typu schematów to absolutna podstawa w meteorologii.