Sposób pracy, w którym transmisja jest możliwa jedynie na zmianę w każdym kierunku łącza radiowego przy wykorzystaniu jednej lub dwóch częstotliwości, to

Simpleks to taki tryb pracy, gdzie transmisja odbywa się tylko w jednym kierunku, bez możliwości odpowiedzi po tej samej ścieżce w czasie rzeczywistym. W praktyce, oznacza to, że np. stacja bazowa nadaje sygnał, a druga strona może jedynie odbierać – brak tu równoczesnej wymiany danych. Typowy przykład to radiofonia, gdzie sygnał jest nadawany do odbiorców, ale nikt nie może „odpowiedzieć” przez to samo medium. W telekomunikacji taki model sprawdza się np. w telewizji satelitarnej czy pagerach, gdzie po prostu nie przewidziano komunikacji zwrotnej. Moim zdaniem, simpleks jest bardzo ważny tam, gdzie liczy się prostota i niskie koszty oraz gdzie nie potrzebujemy ciągłej dwukierunkowej interakcji. Branżowe standardy, jak ITU-T czy normy ETSI, wyraźnie rozróżniają simpleks od dupleksu i półdupleksu właśnie przez ten jednokierunkowy przepływ informacji. Warto też wspomnieć, że simpleks bywa zamiennie stosowany z analogowymi systemami radiowymi, na przykład w komunikacji alarmowej i ratowniczej – tu liczy się niezawodność i łatwość obsługi. Z mojego doświadczenia, rozpoznanie trybu simpleks pozwala uniknąć wielu nieporozumień podczas planowania sieci radiowych, bo niektóre urządzenia po prostu nie są w stanie jednocześnie nadawać i odbierać. To takie podstawowe, ale mega przydatne w praktycznej pracy z systemami łączności.