Rysunek przedstawia konstrukcyjny sposób wykreślenia pozycji obserwowanej statku z dwóch kątów poziomych. Wynika z niego, że

Na tym rysunku świetnie widać, jak w praktyce wykreśla się pozycję obserwowaną statku na podstawie dwóch kątów poziomych. Chodzi o to, że kiedy obserwujesz trzy punkty brzegowe, na przykład latarnie albo charakterystyczne obiekty na lądzie, i mierzysz kąty między nimi, to przy prawidłowym rozrysowaniu pozycji jeden z tych kątów zawsze wychodzi większy niż 90°. To wynika bezpośrednio z geometrii sytuacji: punkt statku, z którego wykonujesz obserwacje, leży poza trójkątem wyznaczonym przez punkty brzegowe – i wtedy właśnie uzyskuje się taki układ kątów. W praktyce bardzo często, szczególnie przy pracy na mapie papierowej, stosuje się tę metodę, bo daje ona największą dokładność i eliminuje niejednoznaczności, które pojawiają się przy kątach bliskich 90°. Moim zdaniem umiejętność rozpoznawania, kiedy jeden z kątów przekracza 90°, jest nie tylko dowodem na zrozumienie podstaw trygonometrii w nawigacji, ale też pozwala na szybkie wyłapanie ewentualnych pomyłek w pomiarach czy wykreśleniu pozycji. W standardach branżowych, takich jak STCW, wyraźnie się podkreśla, że poprawne rozpoznanie relacji kątów przy trójpunktowej pozycji obserwowanej jest kluczowe dla bezpieczeństwa żeglugi. W sytuacjach awaryjnych, kiedy GPS zawodzi, ta metoda ratuje skórę – to stara, ale wciąż bardzo użyteczna praktyka!